Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

911-666

Allright here we go again :p

Αν και οι στιγμές είναι ιερές, στην τιβί έχει ένα Φονικό όπλο, δε θυμάμαι ποιό από τα 1154334 είναι, πάντως γουστάρω. Αυτό και την μεγάλη των μπάτσων σχολή, είναι φοβερές αμερικανιές που με έχουν σημαδέψει! Και ίσως οι μόνες..

Αμερικανιών συνέχεια, ορκίστηκε ο Πρόεδρος, έβγαλε λόγο, χόρεψε, αλλά αλλαγές πιστεύω ότι δεν θα δούμε. Το βασικό μου ερώτημα είναι : Θα ζήσει;
Ο κόσμος περιμένει έναν σωτήρα, πιστεύω μέσα στο επόμενο δίμηνο θα ξενερώσουν πολλοί..

Καληνύχτα, μισό πόστ κάναμε και πάλι, ας όψονται ανώτερες δυνάμεις.

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Φωτεινούλα - Σκοτεινούλα, the comeback

Καλώς με δεχτήκατε και σήμερα. Τελευταία έχω γίνει ακριβοθώρητος οφείλω να ομολογήσω.

"Κάποιοι άνθρωποι μας κρατάνε κάτω σαν βαρίδια, και δεν μας αφήνουν να πετάξουμε", είπε ο Λάκης ο Γλυκούλης και έχει απόλυτο δίκιο. Είναι μερικοί άνθρωποι..

"Μην συναναστρέφεσαι με τα σκατά ρε μαλάκα", λέει το μέγα λαμόγιο το αφεντικό, στον Ερρίκο Λίτση στην "Ψυχή στο στόμα". Άλλο αν στην προκειμένη το σκατό είναι ο ίδιος, πάντως λέει το ίδιο ακριβώς πράγμα με τον Λάκη. Να γράφεις στα αρχίδια σου δηλαδή, ό,τι και όποιον σε κρατάει πίσω. Συνειδητά μιλάμε, έτσι;

Γιατί γενικεύοντας το πόσες μανάδες με τα "μη" και τα "όχι" και τα "πρόσεχε" τους, έχουν βγάλει έξω παιδιά που φοβούνται να πατήσουν στα δικά τους πόδια; Αυτό γίνεται υποσυνείδητα όμως και αποτελεί κατά βάση ελληνικό φαινόμενο. Τέλοσπάντων!

Ελ-εύθερος αφέθηκε ο εφοπλιστής, ευχαρίστησε τους δημοσιογράφους, τον αρχιεπίσκοπο, χάπι έντ γενικότερα. 35 εκατομμύρια έδωσε λέει στους απαγωγείς. Δεν νομίζω να υπέστη σοβαρό πλήγμα η περιουσία του. Ωραία, τώρα θέλω να δω την φορολογική του δήλωση, είμαι σίγουρος ότι 35 εκατομμύρια ευρώ δεν έχει δηλώσει συνολικά μέχρι τώρα.. χαχα!

Αυτά τα φοβερά και τρομερά δεν με απασχολούν τις τελευταίες μέρες, ώς την επόμενη φόρα, αύριο πρώτα ο ιστός, έχετε γειά :)

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

a'la γαρ' & UFO γεμάτοι ( Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008 )

Μια Heineken και 2 πίτες μετά..

Ειδήσεις σε 1` από τον Φώτη 100,4 κιλά :

Νικηφόρα επέστρεψαν στις βάσεις τους από την 3ήμερη εκδρομή τους στο Μαίναλο οι αγωνιστές του Κ.Κ.Ε και της Κ.Ν.Ε Πατρών, όπου είχαν την ευκαιρία εκτός των άλλων, να ρίξουν μια μοναχικά μαζικότατη διαδηλωση στην Μεγαλόπολη, η οποία λόγω του επιβαρυμένου προγράμματος εκδηλώσεων ξεκίνησε μια ώρα αργότερα από την προκαθορισμένη ώρα.
Ένταση προκλήθηκε, όταν μέλος της Κ.Ν.Ε επιχείρησε να κολλήσει ψήφισμα της Πανσπουδαστικής σε μελίσσι, με το οποίο η συνδικαλιστική παράταξη του Κ.Κ.Ε στην Ανώτατη Εκπαίδευση καταδικάζει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των εργατριών μελισσών. Στο εν λόγω ψήφισμα, μεταξύ άλλων η Πανσπουδαστική καταδικάζει την βασίλισσα γιατι " θεωρούμε απαράδεκτο η εργάτρια μέλισσα να δουλεύει 15 ώρες την ημέρα για ένα πιάτο φαϊ και χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, να μην απολαμβάνει ούτε στο ελάχιστο το αποτέλεσμα της εργασίας της, την στιγμή που η Βασίλισσα ζει μια dolce vita παρέα με τους ελάχιστους εκλεκτούς της πλουτοκρατίας της.", προτείνοντας μάλιστα συμβολική μονοήμερη κατάληψη Πανεπιστημίου και Τ.Ε.Ι θέλοντας να δείξουν ότι δεν αστειεύονται.
Οι μέλισσες, ή μάλλον τα δικά τους συνδικαλιστικά όργανα που δεν πρόσκεινται στο Κ.Κ.Ε είχαν όπως αποδείχτηκε αντίθετη άποψη, και επιτέθηκαν στον φοιτητή κάνοντας τον "γλυκύ βραστό και ψηλοκρεμαστό" από τις φουσκάλες. Το μήνυμα των μελισσών πέρασε στους υπόλοιπους, οι οποίοι είπαν 2 φορές "Εμπρός ,λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι. Τώρα με το Π.Α.Με. αντίσταση και πάλη" σε ένδειξη διαμαρτυρίας και αποχώρησαν.

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

Εσύ ( Σάββατο, 5 Ιουλίου 2008 )

Μπροστά ο γκρεμός, αυτό που είναι πίσω δεν υπάρχει. Το ξέρεις. Σε ενδιαφέρει ο γκρεμός. Το άγνωστο. Η πτώση στην άβυσσο ή ο αόρατος διάδρομος που θα εμφανιστεί σαν από θαύμα, ή και όχι, κάτω από το τρεμάμενο "βήμα της πίστης". Ο Ιντιάνα Jones έγινε χωρίς να το θέλει, αλληγορικός. Ή μήπως ο άνθρωπος, έχει την τάση να διαμορφώνει τις έννοιες και τα μηνύματα με βάση τα προσωπικά του βιώματα; Τελικά, ο άνθρωπος παραδέχεται ως ωραίο μόνο ότι του θυμίζει κάτι δικό του. Για τον ίδιο λόγο που μας γοητεύει το άγνωστο. Είναι η κρυφή επιθυμία να ανακαλύψουμε το άγνωστο μέσα μας. Είναι το Βήμα μέσα στο άγνωστο που αν δεν το κάνεις θα συνεχίσει να σε γοητεύει, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι το άγνωστο δεν τελειώνει ποτέ. Και όσο περπατάς στην αόρατη στενή γέφυρα μέσα στο άγνωστο, τόσο θα αρχίσεις να γοητεύεις ΕΣΥ, όσους μένουν πίσω. Η αόρατη γέφυρα είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις; Είμαι εδώ.. στην άλλη άκρη με περιμένω. Ελπίζω μόνο, να μην είναι πολύ αργά..

Evil under the cheese. ( Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008 )

Χτές το βράδυ είδα ένα όνειρο. Ήταν λέει, ανορεξικός ο Άγγελος και τον πιέζαμε να φάει.

Έτσι πήγα στο νετ καφέ που δουλεύει, ενώ ένα κακό προαίσθημα και μια τάση για εμετό με είχε κατακλύσει.. Πάνω στον πάγκο, βρήκα μια πίτσα, σχεδόν απείραχτη.. τα κομμάτια που έλειπαν τα είχαν βουτίξει κάτι πιτσιρίκια που παίζουν Lineage. Θεέ μου, δώσε μου δύναμη, είπα, και σιγοψιθύρισα την αρχαία μυστική προσευχή των pizza-lovers, που την γράψανε κάτι Ιταλοί μοναχοί το 1761.

"Πίτσα ημών, η εν της Ραβέννα, αγιασθήτω το μπέικον σου, ελθέτω η παραγγελία σου, φουσκωθέτω η ζύμην σου, ως εν το ζαμπόν και το τυρί. Την σάλτσα ημών την επιούσιαν, δος ημιν σήμερον, και άφες υμίν τα χρωστούμενα ημών, ώς και ημεις αφίεμεν τους πονοκοίλους ημών, και μη εισενέγκεις ημάς εις τυρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του λιπαρού." .. ήταν τα μαγικά λόγια. Στράφηκα στον Άγγελο. Είναι αλήθεια λοιπόν.. Κάνεις δίαιτα.. μας εγκαταλείπεις? Φάε, σε παρακαλώ! Έλα..

- Όχι! Δεν θέλω να φάω ποτέ ξανά!
Η αδιαλλαξία του μου έδωσε στα νεύρα.

-ΦΑΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, του λέω. ΦΑΕ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΣΤΗΝ ΤΡΪΨΩ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ!
-Δεν θέλω ρε.. σου είπα.. δεν πεινάω.. δεν έχω όρεξη.. ποτέ ξανά..
Με μια γρήγορη κίνηση τον αρπάζω και τον ακινητοποιώ, όπως κάνουμε με τους σκύλους που πρέπει να τους ταίσουμε χάπια, the hard way.

ΤΗΝ ΜΠΟΥΚΙΑ Η ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕ!
- Εμένα με ρωτάει κανεις;
Η ΠΙΤΣΑ ΜΙΛΑΕΙ!
- Ναι, δεν έχεις ξαναδεί πίτσα να μιλάει. Κρυώνω ρε μαλάκες, τι θα γίνει, μια ώρα μέσα έξω στο κουτί. Το ξέρετε ότι μου δημιουργείτε κόμπλεξ;
Λυπάμαι πολύ, της είπα. Ο Άγγελος, δεν θέλει με κανένα τρόπο να σε γευτεί.
- Γιατί δεν με δοκιμάζεις εσύ;
Ο πειρασμός ήταν μεγάλος..

Αλλά όχι.. κάτι μέσα μου έλεγε όχι. Η πίτσα άρχισε να αλλάζει χρώμα από το κακό της..
- Φάε με! Φάε με! Έχω μπέικον και μανιτάρια! Γιαμμμμμμμμ....
Όχι! Δεν μπορώ.. Είσαι του Άγγελου..
- Έλα.. καυτερή σάλτσααααααααααααααααααα...

ΕΙΜΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ! ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΦΑΩ! ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ.
...
χα.. δεν έχεις τίποτα να πεις ε; Σε έλιωσα, διαβολική πίτσα, εέε;
Ναι,έ;
Σοβαρά τώρα;

Ωραία.. υποθέτω λοιπόν ότι αφού σε έλιωσα, μπορώ και να σε πιώ..

What an incredible comeback!

Μεγάλη μέρα σήμερα!

Κάτι τα τρέχοντα γεγονότα που εκφράζονται απόλυτα από τον τίτλο του ιστολογίου, κάτι μια νοσταλγία, ένα στοίχημα με τον εαυτό μου για το αν θα τα καταφέρω αυτή τη φορά να το κρατήσω daily updated, με οδήγησαν στην απόφαση ( σιγά φίλος, κόψε κάτι ), να αλλάξω το πάλαι ποτέ "chocolemonjuice", με το αρχικό "skorpohori", όπως είχαμε ξεκινήσει τον Σεπτέμβρη του 2007.

Τα κομμάτια από το παλιό ιστολόγιο του "skorpohori" θα μεταφερθούν εδώ σιγά σιγά, γιατί μερικά είναι στα greeklish και χρειάζονται να γραφτούν ξανά. Το URL μπορεί να άλλαξε, το ύφος όμως και η θεματολογία, ο ύμνος στον στείρο οτιναναινισμό γαρνιρισμένο με μπόλικη κριτική και φιλοσοφικές, φιλοσοφία του δρόμου δηλαδή, πινελιές, παραμένουν!

Χανγκ ον.

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

ζουν κ'λα

Γειά σου και σήμερα, αγαπητέ εν χριστώ αναγνώστα. Τα φορτώσαμε στον κόκορα 2 μέρες τώρα, δεν απολογούμαστε όμως για αυτό καθότι σε καιρούς περίεργους ζούμε και φάσεις περνάμε πολλές. Και αν το βράδυ μας βρεί η παλλοίρια σε βαθιά νερά να κολυμπάμε, με ελπίδα πάτου πλήρως χαμένη, με τα μπρατσάκια ξεφούσκωτα και με χωρίς μάσκα ή οξυγόνου αμπούλες, η καταγραφή σκέψεων περιττή κρίνεται λόγω χαμηλής ποιότητας αυτής.

Την σήμερον το λοιπόν περί εφοπλιστού ο λόγος. Εφοπλιστού γηραιού, αρρώστου, πλην απαχθέντος από τα προχτεσιανά, εσηκώθη μέγας σάλος εις τα δελτία των δύσεων, ως και ο Ιερώνυμος εν μεγίστης αγωνίας ευρισκόμενος, γονυπετής στα κανάλια ικέτευε προς απελευθέρωσήν του. Οποίον αλτρουισμόν, οποία αγάπη προς τον συνάνθρωπο, αγωνία για το προσωπικό δράμα του ποιμνίου του, ο καλός Αρχιποιμένας της Ελλαδικής εκκλησίας επέδειξε! Τούτο γαρ θα έπραττε δια καθ'΄εναν εξ υμών ευρισκόμενο εις ιδίαν κατάστασην. Πίστευε και μη ερεύνα.

Και για να επιστρέψουμε στην βάρβαρη δημοτική, δεν θυμάμαι ποτέ να έχει βγει ο Ιερώνυμος στα κανάλια να μιλήσει για την φτώχεια, για την παιδεία.. γενικά κανέναν παπά δεν έχω δεί, το μόνο που τους γκαίει είναι το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Που είναι λάθος και τώρα, έτσι όπως γίνεται, γιατί στον όρο "θρησκευτικά" πρέπει να περιλαμβάνονται όλες οι θρησκείες, όχι μόνο ο χριστιανισμός. Χώρια που θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό και να εξετάζεται, κατά την γνώμη μου, γιατί κάθε θρησκεία έχει δική της οπτική για την ζωή, πράγμα που οδηγεί - που λέτε; - στο ζητούμενο, δηλαδή πολύπλευρη γνώση και διαμόρφωση κριτικής σκέψης και χαρακτήρα μέσω του σχολείου. Καλό;

Μετά τις βόλτες του πάνω από το Αιγαίο, οι Τούρκοι αποφάσισαν να κάνουν ψάρεμα με συρτή, σε πιο χαμηλές ταχύτητες, καθώς διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει χελιδονόψαρο που να πετάει τόσο γρήγορα όσο τα αεροπλάνα τους, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν τα τυχερά ψαράκια να προλάβουν το δόλωμα. Έτσι λοιπόν τα τουριστικά γραφεία της γείτονος χώρας οργάνωσαν ρομαντικές κρουαζιέρες στο Σούνιο, ώστε να συνδιάσουν τερπνόν με ωφέλιμο, μαζί με το ψάρεμα δηλαδή να χαζέψουν το ηλιοβασίλεμα. Καταφτάνοντας όμως στο Σούνιο διαπίστωσαν - τι λέτε; - συννεφιά, και αποφάσισαν να γυρίσουν. Τότε οι Έλληνες μαγαζάτορες, εξοργισμένοι για τα διαφυγόντα κέρδη ενημέρωσαν το λιμεναρχείο που με την σειρά του ενημέρωσε τις εφημερίδες που με την σειρά τους ενημέρωσαν τα κανάλια, που με την σειρά τους πήγαν επι τόπου να βρούνε τους μαγαζάτορες, που με την σειρά τους ενημέρωσαν οικείους ότι βρίσκονται στον "αέρα", που με την σειρά τους το γράψανε σε DVD να το δείχνουν στα παιδιά τους όταν μεγαλώσουν, που με την σειρά τους είχαν πλαντάξει στο κλάμα γιατί δεν είχε πια παιδικό στην ΤΒ, αλλά όλα τα κανάλια δείχναν τους πατεράδες τους, που με την σειρά τους δίναν εξηγήσεις στους ρεπόρτερς, που με την σειρά τους άκουγαν προσεχτικά και κρατούσαν σημειώσεις, και δίνανε πάσες στους άνκορμενς, που με την σειρά τους ενημέρωσαν επιτέλους τον Ελληνικό στρατό που με την σειρά του στην μία οθόνη είχε το Αιγαίο και στην άλλη το MySpace, μέσω του οποίου και αυτός ενημέρωσε με την σειρά του τους πολιτικούς οι οποίοι με την σειρά τους ενημέρωσαν τους γραμματείς τους, και αυτοί με την σειρά τους συνέταξαν επιστολές διαμαρτυρίας τις οποίες μεταβίβασαν προς την Τουρκική κυβέρνηση.

Την σκίσαμε την γάτα.



Τον πρώτο του σωστό βομβαρδισμό στη Γάζα έκανε το Ισραήλ, ισοπεδώνοντας το κτήριο του Ο.Η.Ε στην περιοχή, χαρακτηρίζοντάς τον όμως σαν "ολέθριο λάθος", και όχι σαν "παράπλευρες απώλειες", όπως χαρακτηρίζονται συνήθως οι βομβαρδισμοί αμάχων. Τελικά, το πιο ασφαλές μέρος στην Παλαιστίνη, είναι τα κρησφύγετα της Χαμάς.

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

πι πι το πα.πει.

Το a/c στον τοίχο απέναντί μου, στέλνει μηνύματα sauce, λόγω παρατεταμένης λειτουργίας. Σε μια φάση μάλιστα, έκανε σαν λεωφορείο την ώρα που ανοίγουν οι πόρτες. Αυτό το γνωστό τττττττττττσαφφφφφφφφφφφ των εκδόσεων ΣΑΚΑΡΑΚΗΣ, το τόσο γνώριμο σε όσους είχαν την τιμή να "πιάσουν", που λένε και οι φίλοι μας οι Κύπριοι, ένα παλιό λεωφορείο. Ξέρεις, αυτά με τις ξυλοειδείς καρέκλες, που πιανόνταν τα πισινά σου αμα την πρόσκρουση με δαύτες.

Στην Πάτρα έχουν ακόμα τέτοια λεωφορεία, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Φοιτητούπολη γαρ, δίνει τσάμπα μάθημα ιστορίας στην νεολαία, που όμως έχει τα δικά της προβλήματα, σου λέει και που λες του είπα έτσι και γύρισε και μου είπε ( λες και του μίλαγε με την πλάτη γυρισμένη ) γιουβέτσι, η τάδε και ο τάδε διαβάζουν μαζί, δεν ξαναμιλάω της σκρόφας με έθαψε rogue style, μπακσταμπ και τέτοιες ομορφιές. Που να σκοτίζεται ο φοιτητάκος, να μάθει ποιό λεωφορείο οδηγούσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ( Γερμανός; στην Αγ.Ανδρέου φίλε έχει, ναι ναι, κοντά στα E-Global θα το δεις δεν παίζει ), όταν συγκέντρωνε πολεμοφόδια και οπλαρχηγούς να τους αγιάσει.

Ωραία πόλη βρήκε και αυτός! Αλλά και οι Πατρινοί, δεν μπορώ να πω. Θεοσεβούμενοι. Όλη μέρα την Παναγία και τον Χριστούλη έχουν στο στόμα τους. Να τους αφιερώσουμε και εμείς, από αυτήν την στήλη, ένα ποιηματάκι με αγάπη..

Πάτρα παραλιακή πόλη Πελοποννήσου
------------------------------------------------------
Πας παις πουτσαράς πούστης πεογλύφτης πουτσογλέντης Πατρινός,
παλιάς πληρωμένης, πλέον πεθαμένης, παλιο-πουτάνας παραγιός,
που πηδούσε πάντα παρά πρωκτώ πόρνες πολυτελείας παραλιακώς,
που παλιά πλήρωνε πολλούς παράδες προκαταβολικώς,
που πλάτσα-πλούτσα πλοία πλένει πλειοδοτώντας πίνακες Πικάσο,
πηδούσε πιγκουίνους που παίζανε παγοδρομίες,
που παρά πλαστικού πέους πρόβαλε πάντα προτού παλικαρίσια προσχωρήσει
παλινδρομικά,
πάνω που πιλάφι πίστευε πως παίρνει,
παζάρευε πιάνοντας πέτσα πάσας πούτσας πεντακόσια πενήντα πέντε παλαιά
πράσινα προπολεμικά πενηνταράκια,
προτού πλακώσει παραπονιάρη πούστη περυσινής παραγωγής,
που πηδιόταν πάντοτε πισώκωλα πέφτοντας πρηνηδόν πάνωθεν πριονιδίων,
που προηγουμένως πήγε πεζό περίπολο περιπλέκοντας περισσές πλεκτάνες,
περισυνέλεξε περισκελίδες περιφρονώντας περιστέρια που πετούν,
πλανεύοντας πανέμορφο πιτσουνάκι πασπατεύει, πλειστάκις πλέκοντας πλεκτά,
προσχεδιάζοντας προϊόν προικός που πίστευε πως παίρνει πιάνοντας πικάντικα
πιάτα, προϊόντα πεινασμένης πούτσας, προ πυλών πολυτεχνείου πανικόβλητος
πεοθηλάζων πλήγωνε πολλά πουτσοκέφαλα προς πείνας περίγελο, προτού
παραγκωνίσει παράλογους παμφάγους πότες που πίναν περισσές παγωμένες
πίλσνερ, παραπαίοντας πλησίον πινακίδας "πολυέλαιοι Πινόκιο", παραστράτησε
παρά πάσαν προσδοκίαν παραμελώντας παμμεγέθη παλικαρίσια παλούκια,
παραβάλλοντας πανηγυρικώς παντεσπάνι που περισυνέλεξε παρά ποταμού...

Πως πάνε πολιτικώς παραπέρα?
Παρακαλώ περιμένετε...

προσφέροντας πονηρότατα πάμπλουτους Πόντιους πολιτικούς
που πατώντας πολλά πτώματα πτωχών, πλανόδιων παλαιοπωλών προχώρησαν πρώτοι,
παίρνοντας παραμάζωμα πράγματα πίσω.
Παλικάρια που πολύ πεινάτε, παιδιά παρεξηγημένα, πάντα πιστοί πολεμιστές,
πατάξτε πλούσιους πλοιοκτήτες πεθαίνοντας. Προσοχή: περισσεύουν πολλοί.
Πώς πιστεύετε πως πήραν πάνω;
Περικόβοντας πανικόβλητοι, προσβάλλοντας περιβάλλον, προ πάντων!
Ποιοι προχώρησαν πρώτοι? Παιδιά προεστών, προβοκατόρων προπορεύονται
πειραματιζόμενοι,
πιστεύοντας πρωταρχικώς, παρερμηνεύοντας πλήρως, παντός προβλήματος
παραμένοντας πίσω.
Πάραυτα παρεκτράπηκαν παρελαύνοντας παρά Προέδρου, που παράφρων παράτησε
παράταξη παρασύροντας παράτονους πολιτικούς προς πάρεργους παραφυάδας,
πλειστάκις παρεισφρέοντας περιφλεγής παρηγόρησε παρηκμασμένο παρθεναγωγείο
πλανεύοντας πλουσιοπάροχα πισωκάπουλα πλουμιστά πιπίνια περιττολογώντας: "πω
πω πωπός..."

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

bit less

Τελικά, αυτή η πουτάνα η ζωή που μου χρεώσανε συνεχίζει να με εκπλήσει, ΚΕΜΑΛιστα χωρίς να το επί-διώκω. Αρνητικά ή θετικά, δεν έχει τόσο σημασία, ωστόσο έχει πλάκα.
"Life is indeed comic, but the joke is on mankind" , έλεγε ο Lovecraft, και είχε δίκιο. Πραγματικά, κάθε μέρα ανακαλύπτω πράγματα που ήταν μπροστά στα μάτια μου και όμως δεν τα έβλεπα. Δεν θα επεκταθώ, εξάλλου δεν είναι στις προθέσεις μου να κάνω κατάθεση ψυχής, που ενίοτε κατοικοεδρεύει στο στόμα. Που πολύ θα ήθελα να πει κάποια στιγμή : Αίντε γαμήσου ρε, σε πολύ κόσμο, αλλά είναι πολύ εγωιστικό. Είναι;

Ξέρω και γω.. Θέλεις λουκούμι;

Φυσικά ο Χαουάρδος-Φίλιππος, το εννοούσε αλλιώς. Την γουστάρω πάντως σαν έκφραση, μπορείς να την ερμηνεύσεις με διάφορους τρόπους. Σαν την ίδια την ζωή!



Φιλοσοφίες.. Ποιητής εκ του προχείρου έχων την μορφή του χοίρου! Έβλεπα σήμερα, την μεγάλη κυρία, την αξέχαστη Μαλβίνα Κάραλη που μας άφησε νωρίς, όπως όλοι οι πραγματικά μεγάλοι άλλωστε. Ο Έλβις, ο Λένον, ο Χριστός, η Τζόπλιν.. εντάξει το παράχε.. λίγο, στο κάτω-κάτω αν το καλοσκεφτείς οι 2 εξ'αυτών αναποδοραδικωθήκανε από ναρκωτικά, και ο έτερος, ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, και στο προσκήνιο υπήρχε μια μεγάλη γυναίκα που έγινε γνωστή εξαιτίας του, και έδρασε και μετά το θάνατό του. Οπότε μένει ο άλλος.

Για ποιόν μιλάμε;

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Χωμένοι σε βαθύ κάθισμα.

Πρόβλημα υπάρχει, με την φύλαξη και ενταφίαση των ιερών λυμμάτων Πατρινών και περιχώρων, σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό TELE-TIME. Σαν στήλη, έχουμε να προτείνουμε στη Νομαρχία Αχαίας να κατασκευάσουν με τα λύμματα, πάντα μετά από κατάλληλη επεξεργασία, την νέα οδό Κορίνθου-Πατρών, μιας και ο παλιός αυτοκινητόδρομος, είναι έτσι & αλλιώς, σκατά.



Τελικά αυτή η πόλη, πάνω που νομίζαμε ότι όταν δεν γαμιέται, κουνιέται ( και το αντίστροφο ), βλέπουμε ότι έχει και άλλη, πιο σκοτεινή, προς το καφέ, πλευρά.
Μια οικολογική λύση, είναι να κλείσουν άμεσα τα Kasper, οι Γωνιές, τα Le Coq, ώστε να μειωθεί η ημερήσια παραγωγή κατά 25% σίγουρα.

Επανερχόμεθα.

ΒΛΙΑΚΟΤΒ

Το ενδιαφέρον μου τράβηξε στο STAR channel μια ταινία, για τον μοναδικό λόγο ότι είναι ακατάλληλη για ανηλίκους. Έτσι λοιπόν μπορώ να κάνω χρήση του προνομιούχου 21ου έτους και να δω την ταινία απερίσπαστος, αλλά και χωρίς να παρανομώ, ηθικά και νομικά. Τώρα θα μου πεις, και ανήλικος να ήμουν ποιός θα με εμπόδιζε, αφού μένω μόνος μου.

Αλλά αν ήμουν ανήλικος, θα έμενα μόνος μου;

Πλάκα έχει! Μια τύπισα τώρα με ένα μικρό φόρεμα έκανε sniper kill σε έναν τύπο, και μιλάει στο τηλέφωνο με το αφεντικό της, που φοράει μπλέ παντούφλες και άσπρα καλτσάκια.

Ωραία γκόμενα και φοράει και περούκα.

Μπράβο, μπράβο στην κοπέλα..

Κινδυνεύοντας να γίνω βαρετός, θα σου πώ ότι ο Obama ( ναι, ο εκλεκτός της Μαύρης Αδελφότητας των Λαμογίων ) είναι απλά μια "άφρο" έκδοση του Bush, λίγο ψηλότερη, αρκετά πιο έξυπνη σίγουρα, με τους ίδιους ανθρώπους όμως από πίσω. Για την Γάζα δεν παίρνει θέση, αποφεύγει, και θυμάμαι την κυριούλα που είχε πει στον άλλο τον υποψήφιο πως λεγόταν, he is.. a jew!

Και της λέει ο άλλος, No ma'am ( ε;έ; γούσταρες αμερικανική ντοπιολαλιά; ) , είναι ένας τίμιος οικογενειάρχης. Πάρτα μαλάκα και σύ. Δίκιο είχε η γριά, φυσικά εκείνη δεν γούσταρει, ή γούσταρε, αν αποδήμησε εις Κύριον, τους Εβραίους, από στενοκεφαλιά και Χιτλερικά κατάλοιπα στο αίμα, όχι φυσικά επειδή γνωρίζει πως αυτοί κινούν τα νήματα στην Αμερική.

Τι να σου κάνει όμως και αυτή η φουκαριάρα ( νάτο πάλι ), όταν η μοναδική πηγή εξημέρωσής της είναι η τι-λέω-rush-η ;

Σαν την γιαγιά μου, άλλη φουκαριάρα, που πιστεύει ότι κάθενας που ακούει μουσική στο δρόμο είναι εν δυνάμει ληστής/πρεζάκιας/πούστης ή όλα αυτά σε μια ανάμειξη.

Τον τελευταίο καιρό, πάντως, βλέπω και showbiz news, και Πρωινή Μελέτη, αν και γενικά συνηθίζω να τους γράφω στα αμελέτητα, έχει και αυτό την πλάκα του. Όχι φίλε, δεν κρατάω καταντιόμετρο να δω πόσο χαμηλά θα πέσει η τιβί, γιατί θα με πάρει μαζί της τιτιβίζοντας. Δεν έχω τέτοια κολλήματα εγώ, και δεν φταίει το προιόν αλλά ο καταναλωτής πιστεύω, χωρίς να το ερευνώ και πολύ. Αν σκεφτώ κάτι από μόνος μου, αυτό αποτελεί αξίωμα.

Και η μεγαλύτερη ειρωνεία. Μερικοί που έχουν εκπομπές στην τηλεόραση και την κράζουν!
Βλέπε Κανάκης ( αν και γουστάρω απίστευτα την δουλειά που κάνει αυτόν τον καιρό ), Λιακόπουλος, Λαζόπουλος..

Ο κόσμος ( χαχα ), ο κόσμος ξαναλέω, βλέπει αυτούς που κράζουν την τηλεόραση, γιατί σου λέει, είναι κάτι διαφορετικό. Πώς σκατά να είναι κάτι διαφορετικό, εφόσον για να τους δείς πρέπει να την ανοίξεις; Και έχεις δει ποτέ σκύλο να δαγκώνει το χέρι που τον ταίζει; Και άν το κάνει, μόνο για να παίξει. Στην τελική, η μεγαλύτερη ζημιά που μπορείς να κάνεις στην τηλεόραση, είναι να δώσεις λόγο στον κόσμο να βγεί έξω από το σπίτι. Κάτι που δεν κάνει κανείς.

Καληνύχτα.

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Αν άσχημα tease μ' oz

Καλή σου μέρα, μάλλον νύχτα, και πάλι!

Αργήσαμε να επικοινωνήσουμε ξανά, και σήμερα παραλίγο να ξεχνούσα το ραντεβού με την ψυχανάλυση.Η ζωή μου σαν πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου δεν άλλαξε κατά πολύ, όλο λέω επέρχονται αλλαγές και όλο βαλτώνω, μα δεν πεθαίνουμε ποτέ, κουφάλες νεκροθάφτες!

Μικρές αλλαγές, όπως για παράδειγμα ότι δεν θα χάσουμε την χρονιά μας, πήρε παράτα το εξάμηνο 2 βδομάδες, και έτσι έχουμε λίγο χρόνο να διαβάσουμε ( χαχα )

Ε, έφταιγε ο καιρός σήμερα, αν βρέχει δεν σε εμπνέει να βγεις, να πας γυμναστήριο ρε αδερφέ, να πας στον δάσκαλο της οδήγησης, στο ωδείο κτλπ κτλπ.. χαλαρού-ήττα! το λέμε αυτό, και δεν είναι καθόλου σαν την γνωστή σε όλους και αγαπητή χαλαρουίτα. Αν και θυμίζει επικίνδυνα..

Η αλήθεια είναι ότι βαριέμαι, βαριέμαι πολύ. Δεν έχω όρεξη ούτε να γράψω, όχι εδώ, αυτά που έχω αφήσει πίσω..

Και όπως λέει και ένας πάνσοφος φίλος..

Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει ΔΕΝ ΓΑΜΙΕΤΑΙ

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Ο Ευλογημένος

Ο Λιακόπουλος έλεγε σήμερα ότι οι Ρώσσοι που θα κάνουν τις ασκήσεις στο Αιγαίο, ( εκεί που κάνουν τις παραβιάσεις και τις δικές τους ασκήσεις οι Τούρκοι, κοντά στην Κρήτη και την Ρόδο ) στην ουσία θα ψάξουν για το πετρέλαιο που υπάρχει στην περιοχή, ό,τι ακριβώς δηλαδή κάνανε πραγματικά οι Τούρκοι. Το οποίο πετρέλαιο θα το βγάλουν Ρωσσικές εταιρίες για λογαριασμό Ελλήνων επιχειρηματιών.

Για να το λέει κάτι θα ξέρει, προσωπικά είμαι διατεθημένος να πιστέψω οτιδήποτε πει ο Λιακό, αρκεί να μην αναφέρεται σε Ελοχίμ και Νεφελίμ, καθότι η κατάσταση είναι ( και θα παραμείνει ) νεφελώδης. Α, και σε προφητείες, γιατί αν τις πιστέψω δε θα κάνω τίποτα στη ζωή μου, αφού σε λίγα χρόνια πεθαίνουμε.

Του κάψανε λέει και ένα βιβλιοπωλείο, εγώ θυμάμαι να έχει 2 στην Αθήνα, 1 στον Πειραιά, 2 στο Σαλόνικα και τρέχα γύρευε. Περίεργα πράγματα.. σήμερα έδειχνε ότι λειτουργεί μόνο ένα, αυτό που πάω πάντα, με την spooky lady στο ταμείο.

Ο πόλεμος στη Γάζα καλά κρατεί και οι κυβερνήσεις σφυρίζουν αδιάφορα.

who's next?

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

Η κατάθεση ψυχής του κ. Μπαγουδόπουλου

Σήμερα, το menu έχει ένα κειμενάκι από το "7 μέρες μαζί" του κυριακάτικου Ριζοσπάστη, το οποίο διάβασα όταν βρήκα σχόλιο πάνω σε αυτό στην σημερινή Ελευθεροτυπία. Το σχόλιο της "Ε" είναι ατυχές, δε βαριέσαι, οπτικές γωνίες είναι αυτά. Σας το παραθέτω :

" Το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά "

Ακου με προσεχτικά φίλε, χωρίς να με διακόψεις.

Ξέρω πως έχεις βοηθήσει πολλούς ανώνυμους ν' ακουστεί η φωνή τους, γι' αυτό σε παίρνω κι εγώ.

Ελπίζω να φερθείς και σε μένα όπως στους άλλους.

Λοιπόν, ναι του την άναψα!

Και δεν το μετανιώνω, να το ξέρεις, μόνο που άλλον νόμιζα ότι βαρούσα, αν και καλά να πάθει το κωλόπαιδο, το πλουσιόπαιδο που γύρευε να κάνει πλάκα σε μας, που μας έβριζε κωλόμπατσους και τα τέτοια...

Κι όλοι εσείς που ουρλιάζετε τώρα στα κανάλια και μυξοκλαίτε, δεν ξέρετε τίποτα ή ξέρετε και κάνετε τον παλαβό. Λένε λοιπόν κάποιοι από σας πως έπρεπε να πάω σε ψυχίατρο αφού ήμουνα λέει με σπασμένα νεύρα, ή να φύγω από την Αστυνομία και να μην κρατάω όπλο και άλλα τέτοια... Τόσα ξέρουν οι κοπρίτες, οι καναλάκηδες και όλοι οι βολεμένοι. Μόνο εκείνη η καριόλα η Λιάνα σα να μου φάνηκε πως το πλησίασε το θέμα, λέγοντας πως μ' έχουνε καρφωμένο δέκα χρόνια στα Εξάρχεια! Εχει τις πληροφορίες της αυτή, όπως όλοι στο σινάφι σας, μόνο που τις χρησιμοποιείτε όπως και όταν σας βολεύει...

Νομίζω λοιπόν πως ακούω τους αραχτούς όλους στους καναπέδες να λένε, «δηλαδή δεν πρέπει όλοι να περνούν από ψυχίατρο;» και άλλες τέτοιες μαλακίες. Οπως ας πούμε, περνάνε από ψυχίατρο οι γιατροί, οι δικαστές και τόσοι άλλοι που σε σφάζουν ή σε ξεφτιλίζουν όταν σε πετυχαίνουν στο «γήπεδό» τους, τα νοσοκομεία και τα δικαστήρια δηλαδή. Δηλαδή, πόσοι σε υπεύθυνες θέσεις περνάνε από ψυχίατρο κανονικά και μετά από κάποια διαστήματα στην υπηρεσία; Δεν μπορεί να είσαι ή να φαίνεσαι καλά και ξαφνικά κάτι να στη βαρέσει; Να σε κερατώνει η γυναίκα σου ας πούμε ή κάτι άλλο σοβαρότερο ή να σε κάψει η καθημερινή υπηρεσία, ειδικά αν δε σου δίνουν άδεια, δεν πας διακοπές γιατί πότε το ένα πότε το άλλο, η υπηρεσία θεωρεί πως πρέπει να ανακαλέσει τις άδειες και όλα τα σχετικά; Για να μη σου θυμίσω πως οι τελευταίοι που μπορούν να εξετάσουν και να κρίνουν αν είσαι ψυχικά εντάξει είναι οι ψυχίατροι, έτσι δε λένε; Και να μη σου θυμίσω πόσοι πολιτικοί αποδείχτηκε πως ήταν βαρεμένοι και σε άλλη περίπτωση θα τους είχανε δεμένους, όχι αμολητούς να κυβερνάνε τον κοσμάκη, ούτε να σου θυμίσω πόσοι στρατιωτικοί που δίνουν διαταγές στα παιδάκια είναι για τα σίδερα, άσε που... αλλά τι να πρωτοπείς...

Λοιπόν, εγώ, είν' αλήθεια πως υπηρετώ κοντά δέκα χρόνια εκεί, που λέει η έτσι. Το προσπάθησα τρεις φορές μετά τα τρία πρώτα χρόνια να την κάνω με μετάθεση, έπιασα διάφορους, παρακάλεσα αλλά τίποτα! Δεν είχα βλέπεις βύσμα, άσε που είχα και τη φωλιά μου λερωμένη από την αρχή. Υστερα τα παράτησα και κάπου μάλλον βολεύτηκα, έμαθα τη «δουλειά», έμαθα να λουφάρω και κοίταξα να στήσω κι εγώ μια οικογένεια που μέχρι τότε είχα στερηθεί. Αλλά ησυχία δεν είχαμε ποτέ. Πότε ο ένας πότε ο άλλος είμαστε οι μόνιμοι στόχοι. Οι πολιτικοί και οι διάφοροι κομπιναδόροι κάνουν τις αρπαχτές τους κι εμείς γινόμαστε σάκοι του μποξ - «γι' αυτό πληρώνεστε ρεμάλια!» φωνάζει συχνά ο διοικητής, ενώ οι υψηλά ιστάμενοι είναι πιο ευγενείς αλλά και πιο σκληροί. «Κυρίους» μας προσφωνούν αλλά στάζουνε φαρμάκι και μας στέλνουν στο στόμα του λύκου.

Ξέρεις πόσες φορές πήγαν να με κάψουν σαν λαμπάδα αυτά τα κωλόπαιδα, οι φονιάδες οι κουκούλες; Ξέρεις με τι τέχνη φτιάχνουν και πετάνε τις μολότοφ; Πάνω στη μαρκίζα τις αμολάνε κάτω από κει που καθόμαστε να προστατευτούμε, κι έρχεται η φωτιά και σε λούζει... τρεις φορές με έχουνε κάψει και τη γλίτωσα με μέτρια εγκαύματα σε όλο το σώμα. Ξέρεις εσύ που με δείχνεις με το δάχτυλο, ξέρεις πόσες φορές γύρισα στο σπίτι με τα αίματα και το δέρμα μου καμένο και με ρωτούσαν τα παιδιά μου τι έπαθα και κρυβόμουνα για να μη με δουν καμένο και κλαίγανε;

Ενα κομμάτι ψωμί έβγαζα κι εγώ, το παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό, με τον πατέρα χαμένο στο πιοτό, να γυρίζει στο σπίτι και να τσακίζει στα χαστούκια κι εμένα και τη μάνα μου γιατί δεν του άρεσε πότε το ένα πότε το άλλο...

Και πώς βρέθηκα στο Σώμα δε θα το αναλύσω, αν και ξέρω πως όλοι ξέρετε πάνω - κάτω με ποιο τρόπο μας χώνουν στο τσουβάλι, όπως τα φίδια που τα αμολάνε μετά - μας αμολάνε δηλαδή, γιατί να μην το ομολογήσω; - μας στέλνουνε καταπάνω στον κοσμάκη. Λεπτομέρειες δεν τολμάω να σου πως, πάντως εκείνο το βράδυ αφού με σύρανε με κλοτσιές και μπουνιές στην Ασφάλεια, με μούρη πρησμένη και αίματα να τρέχουν από τα χείλια και τη σπασμένη μύτη - όλα για μια μηχανή που είχα κλέψει από το πάρκινγκ, κάναμε απίθανες κόντρες τότε, τι άλλο να κάναμε, πεταμένοι απ' όλους, μάνα, πατέρα, χωρίς φράγκο στην τσέπη, από το σχολείο τρεις αποβολές και στο τέλος έπρεπε ν' αλλάξω σχολείο, και τι να το κάνω το σχολείο; - αφού λοιπόν με αφήσανε χωρίς φαΐ και νερό τρεις μέρες, μου είπαν: «ή δέκα χρόνια μέσα ή στην Αστυνομία και θα κάνεις ό,τι σου λέμε, γκέγκε μάγκα;». Διάλεξα τα σίγουρο ψωμί και να μας, δέκα χρόνια στη σφηκοφωλιά, στα Εξάρχεια με όλο εκείνο το αληταριό, που τους ήξερα και από τη μια και από την άλλη - και ανάμεσά τους κάμποσους παραστρατημένους. Μήπως ξέρεις φίλε τι ρόλο παίζουν πολλοί από αυτούς; Δικοί μας είναι, τι δικοί μας δηλαδή, της Ασφάλειας είναι και από κει παίρνουν οδηγίες, πότε θα την ανάψουν τη μια ή την άλλη φωτιά εδώ κι εκεί! Για πες μου εσύ που είσαι έξυπνος και σπουδαγμένος, γιατί δε χτυπάνε κανένα στόχο πλουτοκρατίας, κανέναν με γιοτ, με αυτοκίνητα ακριβά και τεράστιες περιουσίες; Γιατί χτυπάνε τον μεροκαματιάρη με το μαγαζάκι, τον περιπτερά και άλλους ανυπεράσπιστους; Δειλά πραχτοράκια της μαύρης συμφοράς είναι, πεμπτοφαλαγγίτες τους έλεγε ο μόνος σοβαρός και τίμιος άνθρωπος που γνώρισα στη ζωή μου, ένας δικηγόρος που έλεγε πως είναι με το ΚΚΕ, αλλά είναι έξω και απ' αυτό γιατί θέλει λέει να είναι ανεξάρτητος.

Λοιπόν, τον φουκαρά το μικρό τον έφαγα.

Είχα φτάσει στο αμήν, και πώς φτάνει κανείς στο αμήν δε θα στο αναλύσω, πάντως είχα μπουχτίσει. Με βρίζανε τα κωλόπαιδα, με είχαν βρίσει τουλάχιστον άλλες πενήντα φορές την ίδια μέρα, βρίζανε τη μάνα μου - «γαμώ το μ... που σε πέταγε» μου είχε φωνάξει ένα καθίκι το ίδιο απόγευμα - και είχα φτάσει ως το λαιμό - σου είπα ότι η μάνα μου ήταν παραδουλεύτρα, τίποτε άλλο δε σου λέω. Κάτι αυτές οι βρισιές, κάτι οι σπόντες του αστυνόμου την προηγουμένη «δεν κάνετε για τη δουλειά για την οποία προσληφθήκατε, και πλησιάζει η λήξη ή ανανέωση της σύμβασής σας και πρέπει να αποδείξετε πως αξίζετε το ψωμί που τρώτε...» και άλλα τέτοια.

Ξέρεις πώς είναι να έχεις το σιδερικό στη θήκη και να σε βλαστημάνε και να σου πετάνε μπουκάλια που μπορεί να είναι και μολότοφ; Οχι φίλε, δεν ξέρεις, και να μην αξιωθείς να μάθεις, στο λέω εγώ, ο γιος της πλύστρας που θέλησα να ζήσω έξω στην κοινωνία και με στολή εξουσίας και όχι στη φυλακή.

Τον σημάδεψα και πρώτη φορά το χέρι μου δεν έτρεμε. Γιατί πρώτη φορά δεν είχα πιει πριν βγω περιπολία - στο λέω κι αυτό και να μείνει μεταξύ μας: αν κρατήθηκα τόσα χρόνια και δε σκότωσα, είναι που έπινα μισό μπουκάλι ουίσκι πριν βγούμε περίπολο και έτσι ό,τι κι αν άκουγα για τη μάνα μου και το αντριλίκι μου το πέρναγα ντούκου - έχω ακούσει πως άμα μεθύσεις βγαίνει ο πραγματικός εαυτός σου κι εγώ είμαι καλό παιδί στο βάθος και όλοι στην υπηρεσία το ξέρουν και μ' αγαπάνε, αλλά και με εκμεταλλεύονται. Και δε θα σου πω τι καλοσύνες έχω κάνει εγώ στη ζωή μου, γιατί θα με περάσεις ή για παινεψιάρη ή για μαλάκα. Μέσα στο πιοτό κατάλαβα σιγά σιγά και τον πατέρα μου, που δεν ήταν κακός άνθρωπος έστω κι αν μεθώντας έβγαινε η κακή του πλευρά. Να σου πω κάτι; Αποτυχημένος σε όλα ήτανε, γι' αυτό έπινε. Οπως κι εγώ δηλαδή: Τι πέτυχα στη ζωή μου; Τίποτα! Ενας μπάτσος έγινα κι αυτό από σπόντα, όπως σου είπα, και μάλιστα χωρίς καν μόνιμη σύμβαση. Και να 'ρχονται αυτά τα κωλόπαιδα, που δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, που δεν ξέρουν τι θα πει βάρδια και ξενύχτι, τι πάει να πει μεροκάματο και τι σφαλιάρα κάθε είδους από το αφεντικό και να σου ρίχνονται μετά από δώδεκα ώρες ορθοστασία στις γωνίες ή στις εισόδους τραπεζών, να 'ρχονται και να σε βρίζουν και να σου πετάνε ό,τι βρουν στο δρόμο. Και να σου πω κάτι άλλο; Πόσοι από αυτά τα κωλόπαιδα είναι εργαζόμενοι των 700 ευρώ που λένε και ξαναλένε; Να σου πω εγώ; Κανένας! 'Η κάτι πρεζόνια είναι ή κάτι τύποι από τα βόρια προάστια που βαριούνται στη σιγουριά του σπιτιού ή τα πραχτοράκια, οι πεμπτοφαλαγγίτες που λέγαμε πριν. Ποιος μεροκαματιάρης προλαβαίνει να βγει στους δρόμους, πόσοι από τους αναγκεμένους έχουν τέτοιες πολυτέλειες; Εντάξει, είμαι απόλυτος θα μου πεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία αυτού που λέω.

Λοιπόν, για να τελειώνω γιατί σε ζάλισα: το έκανα!

Πριν, σου έλεγα πως τον σημάδεψα και έτσι έγινε, όπως ήμουνα με το αίμα στο κεφάλι. Ομως, φίλε, πρέπει να σου πω πως δε θυμάμαι αν εκείνη τη στιγμή που πάτησα τη σκανδάλη, σημάδευα ακόμη τον πιτσιρικά ή το χέρι μου είχε κατέβει. Και μη νομίσεις πως πάω να πω ότι δεν το 'κανα, αφού ξέρω ότι εσύ δε θα με δώσεις. Απλά, δε θυμάμαι γιατί το μυαλό μου έχει σκεπαστεί από μια θολούρα και έχω χάσει εκείνες τις στιγμές τελείως. Για να μη λέω πολλά: δεν ξέρω ποια δύναμη ή ποια κούραση μου κατέβασε το χέρι - αν το κατέβασε - πάντως ό,τι έγινε, έγινε χωρίς τη θέλησή μου.

Και να στο πω; Ενα βουνό έχει πέσει πάνω μου από την επόμενη στιγμή που έφυγε η σφαίρα και είδα το κορμάκι του πιτσιρικά να διπλώνεται στις πλάκες. Οταν σκέφτομαι πως θέρισα μια ψυχούλα που δεν είχε κάνει ούτε ένα βήμα ακόμα στη ζωή, άνετο ή ζόρικο βήμα - τι σημασία έχει;

Αλλά φίλε, είχε φτάσει ένας κόμπος και μ' είχε πνίξει, αν δεν τράβαγα το πιστόλι εκείνη τη στιγμή θα είχα πεθάνει από ασφυξία. Ολο τον τελευταίο καιρό με είχε μαγκώσει ένα μούδιασμα - ξέρεις τι σημαίνει μούδιασμα; - ένα μούδιασμα που ξεκίνησε από τα πόδια και σκαρφάλωνε σιγά σιγά στο λαιμό. Δε θα το πιστέψεις φίλε, όμως με το που έφυγε η σφαίρα, μου φάνηκε πως πήρε μαζί της κι αυτόν τον βραχνά, έστω κι αν αυτό κράτησε όσο και η διαδρομή του βλήματος που άφησα να φύγει μέσα στο πάθιασμά μου. Ξέρω καλά πως θα με κυνηγάει πάντα αυτή η στιγμή αλλά πίσω δεν μπορώ να τη φέρω ούτε τη σφαίρα ούτε τη ζωούλα του πιτσιρικά. Ολοι εσείς που σήμερα φωνάζετε και χτυπιέστε τάχα, θα το προσπεράσετε γρήγορα, θα το ξεχάσετε μέχρι τις επόμενες δυο - τρεις μέρες, όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα φριχτά εγκλήματα, δικά μας ή των άλλων, των επωνύμων που δεν τους αγγίζει ούτε νόμος ούτε συνείδηση. Ετσι κυλάει η ζωή, με όλες τις καθημερινές σκοτούρες, γιατί έτσι πρέπει, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι νεκροί με τους νεκρούς. Εγώ βέβαια εδώ σημαδεύτηκα και εδώ θα καρφωθώ, αλλά δε θ' αφήσω να το καταλάβει κανείς και πιστεύω πως εσύ θα κρατήσεις το μυστικό που σου εμπιστεύτηκα.

Να το ξέρεις: ό,τι και να δείξει η βαλλιστική που θα γίνει, όπως πάντα, εγώ δε θα το παραδεχτώ δημόσια πως του την άναψα και μάλιστα εν βρασμώ, που λένε, ούτε πως τον σημάδεψα κατάστηθα. Εχω τρία παιδιά να μεγαλώσω κι εγώ. Ναι, σαν εκείνο που σκότωσα, θα μου πεις, το ξέρω και τα δικά μου έχουν μόνο εμένα και τη μάνα τους, δεν έχουν σπίτι ιδιόκτητο, δεν έχουν τρία αυτοκίνητα, δεν έχουνε νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι. Δε θα έχουν καλά καλά να φάνε άμα εγώ μπω φυλακή.

Ούτε συγγνώμη με παίρνει να ζητήσω, γιατί θα είναι σα να ομολογώ. Αλλωστε, πόσοι απ' όλους αυτούς που κακοποιούν κάθε μέρα τους ανθρώπους - και δεν είναι και λίγοι, κοίταξε στα ρετιρέ της παλιοκοινωνίας μας και θα καταλάβεις τι εννοώ - πόσοι απ' αυτούς ζήτησαν συγνώμη; Οχι, δεν οφείλω κανένα συγγνώμη σε κανέναν, κανέναν από τούτη τη βρωμοκοινωνία που ζούμε, εκτός ναι, εκτός από κείνο το παιδάκι που έστειλα στον άλλο κόσμο, αλλά όπως σου είπα, θα είναι η καταδίκη μου, άλλωστε τι θα άλλαζε αν ζητούσα συγγνώμη; Θα έφερνα πίσω τον πιτσιρικά ή θα μου το αναγνώριζαν σαν ελαφρυντικό;

Εμένα η μόνη μου ελπίδα τώρα είναι οι εγγυήσεις που μας έχουν δώσει από τότε που μπήκαμε στο Σώμα, πως ό,τι κι αν κάνουμε θα το κουκουλώσουν, αρκεί να πειθαρχούμε στις διαταγές των ανωτέρων.

Και μου το 'χουν υποσχεθεί πως κι εγώ θα πέσω στα μαλακά.

Τόσα χρόνια κάνω τον μαλάκα, μου το χρωστάνε.

Κυρίως φοβούνται, μην ανοίξω εγώ και άλλοι πολλοί το στόμα μας.

Γι' αυτό θα μου το κλείσουν απαλά και κομψά. Κρατώντας, μέχρι να περάσει η μπόρα μου, το στόμα των παιδιών μου γεμάτο. Που με τη σειρά τους, μεγαλώνοντας, θα βαδίσουν στα χνάρια μου, τη λαμπρή «σταδιοδρομία» μου.

Γιατί άλλη επιλογή δεν έχουν.

Οπως κι εσύ και τόσοι άλλοι που νομίζουν πως ποτέ δε θα τους αγγίξει η κακιά η ώρα.

Ολοι στο ίδιο καζάνι κλωθογυρνάμε βλαστημώντας την τύχη μας που δεν μπορούμε ν' αλλάξουμε.

Για την αντιγραφή,

Α. Σ. Α.

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Να τα πούμε;

Για να σπάσουμε λίγο την μονοτονία της αυτοψυχανάλυσης, να στείλουμε από το βήμα αυτό αγωνιστικούς χαιρετισμούς στην νονά μας, την Ελένη την Θεοχάρους, που βρισκόταν στο Dignity που πλεύρισαν οι Εβραίοι και δεν άφησαν να περάσει φαρμακευτική βοήθεια στους Παλαιστίνιους.

Καλά, θα της στείλω email από Πάτρα. Στο κάτω-κάτω έχουμε να μιλήσουμε κοντά 10 χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Εκείνη καλά είναι πάντως, τρέχει και δεν φτάνει στην Κύπρο, να'ναι καλά.

Όσο δεν το κυνηγάς τόσο σου έρχεται τελικά, και νομίζω είναι γενική σταθερά αυτό, που τείνει να γίνει αξίωμα. Έχει πολύ πλάκα να ενδιαφέρει άλλους μια δραστηριότητά σου, περισσότερο από σένα.

Σε σημείο να σκέφτομαι δηλαδή, να ασχοληθώ με την συλλογή γραμματοσήμων σαν επίσημο χόμπυ, μπάς και με πάρουν σε καμμιά κουζίνα για πρώτο βιολί στην ορχήστρα των αισθήσεων.

Αχ, πώς τα λέω..

Πρέπει να φύγω, αρχίζω να ασφυκτιώ στην Αθήνα.. θα κάτσω και αύριο, που είναι τα γενέθλια της Χαράς, να πάρω και δώρα για τους δικούς μου που κακώς δεν πήρα προχτές, και βζούμ! Να την κάνω..

Για Πάτρα; Να μου την δώσει ξαφνικά να πάρω το πρώτο αεροπλάνο για ΕΚΕΙ ;

who knows..



Θα είμαι μαλάκας ή σωστός αν περιμένω;
Για ένα είμαι σίγουρος. Αν πρέπει να είμαστε μαζί, στο τέλος θα είμαστε. Κρίμα που δεν μπορώ να προσδιορίσω χρονικά το "τέλος".

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΠΡΟΒΑ ΡΕ. ΣΤΑΔΙΑΛΑ.

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Happy new Tears!

Και επιστρέφουμε, μετά από ένα διάλειμμα τριών εβδομάδων, στον διαδικτυακό ψυχολόγο μας. Ένα project που ξεκίνησε για να κράζει καθημερινά την καθημερινότητα, μετετράπη όμως, διατηρώντας την καθημερινότητα στην any-μέρωση, με περιστασιακές παύσεις δηλαδίς, σε "γιατρέ δεν είμαι καθόλου μα καθόλου καλά, ΔΕΝ ΣΟΥ ΖΗΤΑΩ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ, ΑΠΛΑ ΑΚΟΥ ΤΙ ΕΓΙΝΕ!".

Κάπως έτσι ξεκινάμε και με το νέο έπος, ελπίζοντας για την εδώ κατάσταση να κάνουμε το 365/365.

Σε καλό να μας μπεί το νέο έτος λοιπόν, πάνε και οι γιορτές, φεύγουν, πάλι καλά να πούμε που ο απολογισμός μου είναι +300γρ.

Άμα μπλέξεις με σόγια ( συγγενείς ρε ), κατά βάση γιαγιάδες που έχουν στο σπίτι τους τόνους γλυκά, χώρια τα 3 τραπέζια μέχρι το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, πρέπει να έχεις τρελές καύσεις για να ανταπεξέλθεις, ή να κάνεις πολύ σεξ.

Και απότι φαίνεται, ο μεταβολισμός μου λειτουργεί πολύ καλά και είμαι χαρούμενο, έτσι σκέφτομαι δηλαδή να ξαναπάω στο γυμναστήριο..

Το οποίο παράτησα όταν ξανάρχισα WoW, όπως και το blogging.

Απντέιτ από την τελευταία φορά;

Α, ναι. Κατάληψη στην σχολή, ίσως λέω ίσως, κάτσω ένα εξάμηνο παραπάνω στην Πάτρα με την ευγενική χορηγία της ΚΝΕ και των ΕΑΑΚ. Να είναι καλά τα παιδιά.

Στο διάστημα αυτό ( των τριών εβδομάδων ), προλάβαμε να κάνουμε την παράσταση, να ξεκουραστούμε, να παίξουμε πολλές ώρες WotLk, να ερωτευτούμε, να ταξιδέψουμε ( κυριολεκτικά ), να μας γκαντεμιάσουν μέχρι εκεί που δεν πάει, να δούμε 2 φορές μια φίλη, πολιτική μετανάστρια στην Σουηδία, δε λέμε ονόματα, να μας σπάσουν τα νεύρα διάφοροι συγγενείς ( εντάξει, όχι όλοι! ), να ερωτευτούμε ακόμα πιο δυνατά, και κάθε μέρα να ζούμε στην αμφιβολία για το τι μέλλει γεννέσθαι.

Πολύ κρύο έχει πάνω..



Κουρασμένοι, πλέον, αδημονούμε για την επιστροφή στα ΠΑΤΡ(ι)Α εδάφη, με τις μέρες που ακολουθούν να έχουν αρκετό ενδιαφέρον, με τις εξελίξεις στο ΤΕΙ μας..

Δεν το γενικεύω, γιατί στην Ελλάδα γενικά, δεν θα αλλάξει τίποτα.

Εκτός ρε παιδί μου, αν μια στο εκατομμύριο ο κοσμάκης δεν έχει λεφτά να πάει Αράχοβα next winter, και κυρήξει επανάσταση.

14 Φλεβάρη πέφτει Σάββατο.